Solliciteren: geen woorden maar… DURVEN!

Sollicitatie-12 > Solliciteren: geen woorden maar… DURVEN! | inVerbinding

Je ziet het steeds meer: innovatieve, flexibele organisaties, die het belangrijk vinden dat hun medewerkers zich ontwikkelen, organisaties die open staan voor creativiteit en vernieuwing. Ten minste… als je ze op hun woord gelooft.

Maar zijn ze wel echt zo? Ik vraag het me af. Daarom heb ik een tijdje geleden een klein experiment gedaan. Het begon met een interessante vacature voor een functie die ik ook echt zou willen en kunnen vervullen. Wat moest je daarvoor doen? Je moest een sollicitatieformulier invullen, dat kwam dan terecht bij een hoofdkantoor en dan werd die sollicitatie doorgestuurd naar de vestiging, die toevallig bij mij om de hoek zit. Ik dacht: Dit kan anders!

Niet meer van deze tijd

De procedure die dit bedrijf hanteert, is vrij gebruikelijk en gaat uit van het principe:

  • Willen wij jou?
  • Ben jij geschikt voor onze organisatie?
  • Pas jij bij ons?

Dat is toch eigenlijk niet meer van deze tijd! Organisaties zijn steeds meer op zoek naar bevlogen medewerkers, die vol passie hun werk doen, die hart voor de zaak hebben. Hoe kun je dat voelen als je niet eerst bij dat bedrijf binnen bent geweest? Bij mij werkt het zo: als ik ergens met plezier wil werken, dan wil ik eerst weten hoe het kantoor er van binnen uit ziet, hoe de mensen er met elkaar omgaan, dan wil ik de werksfeer als het ware even proeven. En als dat mij erg aanspreekt, dan wil ik daar graag werken. En pas dan ga ik solliciteren. Volgens mij zul je als organisatie alleen echt gepassioneerde werknemers vinden als je het omdraait:

  • Wil jij ons?
  • Is onze organisatie geschikt voor jouw doelen? 
  • Passen wij bij jou?

Wat heb ik dus gedaan?

Ik heb het omgedraaid. Ik ben op een maandagochtend onaangekondigd het bewuste kantoor binnengestapt. Een aardige medewerkster vroeg mij waar ik voor kwam. Ik gaf aan dat ik wist dat zij een vacature hadden en dat ik overwoog om te solliciteren, maar dat ik eerst wilde kijken of het bedrijf mij aansprak, of de werksfeer bij mij paste. Vertwijfeling. Ze ging haar collega even halen. De vestigingsmanager kwam. Ik vertelde nogmaals dat ik vooral kwam ‘proeven’ en dan zou bepalen of ik wilde solliciteren. Er volgde een stroef gesprek. Eigenlijk baalde deze meneer enorm dat ik zijn tijd in beslag nam door zomaar onaangekondigd langs te komen en dat ik zijn zorgvuldig opgestelde procedure volledig negeerde.

Toen gaf ik aan dat ik juist zijn bedrijf had uitgekozen om het op deze manier te proberen. Door de vacaturetekst had ik namelijk de indruk gekregen dat juist dit bedrijf mijn benadering zou waarderen. In die tekst stond namelijk dat ze innovatief zijn, dynamisch en flexibel, dat ze anders zijn dan andere bedrijven in hun sector en dat ze persoonlijke ontwikkeling en vernieuwing hoog in het vaandel hebben.

  • Toch was deze manier van solliciteren niet helemaal wat ze hadden verwacht.  
  • Toch wilden ze liever de normale procedure aanhouden.
  • Toch vonden ze het raar dat je eerst komt kijken of de werksfeer bij je past. 
  • Uiteindelijk ben ik het niet geworden.

Loze kreten?

Dit was natuurlijk een klein experiment, met geen enkele wetenschappelijke geldigheid, maar ik denk dat het zo veel vaker gaat. Ik denk dat vernieuwing en anders denken in veel gevallen vooral woorden zijn, zonder echte betekenis. Want ‘verandering’, ‘vernieuwing’ en ‘anders denken’ brengen altijd enige mate van onzekerheid met zich mee. Toch is verandering nodig, omdat de wereld om ons heen blijft veranderen. En als mens verander je ook continu. Elk gesprek dat je met iemand hebt, verandert je een beetje. Elke ervaring verandert je een beetje. Maar veranderen moet je wel DURVEN.

Dus laten we niet bang zijn. Laten we het gewoon proberen. Laten we zorgen dat ‘vernieuwing’, ‘dynamiek’, ‘flexibiliteit’, ‘ontwikkeling’ en ‘persoonlijke groei’ geen loze kreten zijn, maar dat deze woorden echt betekenis krijgen. Laten we het gewoon DURVEN.

  • Durf open te staan voor nieuwe benaderingen.
  • Durf nieuwe manieren van communiceren te proberen. 
  • Durf procedures los te laten als het werken er leuker van wordt.
    Durf je medewerkers te vertrouwen.
  • DURF!

Juist dat durven… is volgens mij een belangrijke stap naar bevlogen en gepassioneerde medewerkers!

Dit is een gastblog van Ingrid Weening


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Geschreven door
Blogger

Ingrid Weening is arbeids- en organisatiepsycholoog. Ze is gespecialiseerd in het zo goed en zo lang mogelijk aan het werk houden van oudere werknemers. Haar focus ligt vooral op wat mensen (nog) wel kunnen. Zij adviseert organisaties over duurzame inzetbaarheid en verzorgt daarnaast workshops en trainingen over dat onderwerp.

Anoniem's Profielfoto
Anoniem antwoordt op het onderwerp: #257 1 jaar 10 maanden geleden
Beste Jos,
Je verhaal is heel duidelijk en klinkt me bekend in de oren. Er zijn veel mensen zoals jij, gevangen in regels en (on)mogelijkheden die het UWV biedt. Ik ben het met je eens dat mensen die willen werken, hiervoor beloond moeten worden en niet gestraft. Er moet nog veel veranderen in Nederland...
Jos's Profielfoto
Jos antwoordt op het onderwerp: #252 1 jaar 10 maanden geleden
Uw motto, geen woorden maar daden, is me op het lijf geschreven,...echter dan moet het ook wèl mogelijk zijn. Als 50 +'er heb ik eindelijk een (deel-)tijd baan gevonden voor 0 uur !
Ik sta van ma. t/m vrij 24 u p/d gereed voor werk bij mijn huidige werkgever, echter dit brengt met zich mee dat ik NIET super actief aan 1 sollicitatie p/wk, wat geeist woord door UWV kan voldoen.
Veel avond en nacht uren waardoor overdag slapen (om voldoende rust te kunnen pakken voor wat er bij de volgende oproep te wachten staat).
Gem. werk ik nu zo'n 30 u p/wk en (met alle respect) voor een loontje waar de honden eigelijk geen brood van lusten. Maar ja, UWV eist dat je een baan aanvaart beneden je nivo en tegen een loon minder dan WW (dat vullen hun toch aan ?)
Sorry,........ dit werk dus niet, IK moet aan allerlei verplichtingen voldoen, daar waar je van "hoger" hand, zonder enig begrip ook nog eens tot allerlei (nieuwe) verplichtingen gedwongen wordt op straffe van
korten ww of (straks) helemaal geen ww meer.
Inmiddels ben ik netto al 600,-- achteruit geboerd, die ik dus nooit meer erbij ga/kan verdienen.
Sorry,..... werken in Nederland heeft eigenlijk totaal géén zin, want waar ik voor werk krijgen niet werkenden allerlei toeslagen, kwijtscheldingen etc. etc.
Ik loop doordat ik werk 300 euro p/md (huurtoeslag) mis omdat ik 400,-- boven de huurtoeslag grens zit.
Ja ik overweeg sterk het bijltje erbij neer te gooien en mijn eigen mentaliteit te (gaan) verkwanselen.
Heb ik daar alle jaren (37 inmiddels) voor bijgedragen aan de NL. economie ? Mijn bazen (mede) hun winsten bezorgd ? Soc. premies betaald ?
Het wordt de hoogste tijd dat het inkomen door werk gaat lonen, ipv dat je gestraft blijft worden.

Bespreek dit artikel

INFO: You are posting the message as a 'Guest'