Verbinding realiseer je overal - ook in het Paleis op de Dam

Geschreven door Cora Postema. Geplaatst in Sociale innovatie.
Hot

verbinding, inspiratie, community, coöperatie, samen, verbinden, verandering, vernieuwing, inspiratie, inspiratieplatform, mensen, inspireren,

 Bijzondere vloerbedekking, drie paar voeten, drie paar schoenen, drie vrouwen op elkaar gericht en blijkbaar hadden ze al even gestaan op niet alledaagse schoenen. Waar vind je zo’n vloerbedekking, waar zouden ze het over hebben, wat bindt hen?

Paleis

De vloerbedekking ligt in het Paleis op de Dam. We waren uitgenodigd op de nieuwjaarsbijeenkomst van de Koning en de Koningin, een grote eer en heel bijzonder. Het kledingvoorschrift voor de dames was een middagjapon. En bij een middagjapon draag je pumps. Wij lopen niet dagelijks in een middagjapon en ook niet op pumps. Toen de één na een paar uur het initiatief nam om naast haar schoenen te gaan staan, vond ik dat een goed idee. Nummer drie wilde zich nog niet tot het niveau van kousenvoeten verlagen. De uitgeschopte schoenen bleken van hetzelfde merk… ook dat schept een band.

Hoogheden

Om ons heen waren nog veel meer mensen. Veel mannen in driedelig zwart, ministers van nu, ministers van toen, koninklijke hoogheden en andere vooraanstaande mensen die we alleen maar van de televisie en de krantenkoppen kenden. Verschillenden van hen hadden we in de uren daarvoor gesproken. Zo spraken we minstens een half uur met de minister president over de manier waarop wij vinden dat de zorg in Nederland georganiseerd zou moeten zijn. Vanuit de mens gekeken in plaats vanuit budgetten en zorgaanbod. Nu mogen we vijf zinnen over dit onderwerp aanleveren voor het komende regeerakkoord, of Rutte daar nou wel of niet deel van uitmaakt. De ambtenaren op de ministeries zijn allang bezig te beschrijven waar we ons de komende jaren druk om mogen maken.

We spraken ook prinsessen. Er lopen op zo’n bijeenkomst hofdames en kamerheren die er voor zorgen dat de koninklijke hoogheden met mensen in gesprek komen. Even stond ik alleen. Op dat moment kwam er een vrouw naar me toe met een mooie speld op haar jurk met een W en een M. Ik vroeg haar of dat betekende dat ze hofdame was. Ze zei dat ze er deze dag was om prinses Margriet te begeleiden. Ik vertelde haar dat ik op dezelfde dag jarig ben als prinses Margriet. Dat ik mijn hele kindertijd gedacht heb dat de vlag op school speciaal voor mijn verjaardag werd gehesen, tot ik er achter kwam dat dat niet zo was. Haar reactie: “Oh maar dan bent u overmorgen jarig.” Ja dat klopte en ik raakte vervolgens weer met een ander in gesprek. Een kwartier later komt de hofdame samen met prinses Margriet bij ons staan. Een gesprek over het gemak van elektronica om langer thuis te kunnen blijven wonen volgde. Ze maakt er zelf ook gebruik van. Aan het eind van het gesprek wensen we elkaar een prettige verjaardag…. ook zo’n gemeenschappelijke verjaardag schept een band.

Dezelfde droom

De diepste verbinding voelde ik echter met de man die ik sprak nog voordat mijn voeten vermoeid waren. We stonden naast elkaar in de lange rij om de koning en de koningin persoonlijk een gelukkig nieuwjaar te wensen. Langzaam bewoog die rij door een brede gang. Voor en achter ons bewogen mensen, waarvan me af en toe een naam te binnen schoot, dezelfde kant op. In tegengestelde richting kwam af en toe een minister of eerste kamerlid voorbij. Er waren hartelijke begroetingen van hen met mensen uit onze rij. De meneer naast mij merkte op: “Zij lijken elkaar te kennen, zo werkt het blijkbaar hier.” We stelden ons aan elkaar voor, hij was directeur van het contactorgaan moslims en overheid. Ik vroeg hem hoe het is om die rol te vervullen in deze tijden. Een boeiend gesprek volgde. We ontdekten een zelfde fenomeen…. Instituties die over mensen en doelgroepen spreken in plaats van mét hen. Met als gevolg dat mensen zich niet gezien en erkent voelen door die instituties en zich er tegen af zetten. Ik herken het zo. De man en ik hebben een zelfde droom, we willen de kloof tussen burgers en instituties overbruggen. We nemen afscheid met elkaar te zeggen hoe fijn het is om eenzelfde droom te hebben.

En dat is waarover het gesprek gaat tussen die drie vrouwen van de foto. Over het bijzondere van deze bijeenkomst waar we ons voor even verbonden voelden met mensen waar we normaal niet mee in gesprek raken.

Ik was er een dag stil van.


Cora Postema

Auteur: Cora Postema

1 1

Cora Postema laat haar hart spreken. Ze schrijft en spreekt over wat ze ervaart en waarneemt, vooral over hoe mensen zich verhouden tot het systeem waar ze onderdeel van uitmaken. Al vragenstellend in haar zoektocht naar de essentie, ontrafelt ze ‘poespas’. Zo maakt ze verbinding.


Bespreek dit artikel

INFO: You are posting the message as a 'Guest'







×