Hoe gaat HRM om met de 'spekkoek' binnen organisaties?

verbinding, inspiratie, community, coöperatie, samen, verbinden, verandering, vernieuwing, inspiratie, inspiratieplatform, mensen, inspireren,

Vorige week was ik in een wijkbibliotheek om een reservering op te halen. Aan de aardige medewerkster vroeg ik of haar leidinggevende aanwezig was. “Welke leidinggevende bedoelt u?", was het antwoord.

"Ik heb er verschillende. Locatiemanager, wijkmanager, coördinator en dan zijn er geloof ik nog een paar. Wie wilt u spreken?”. Daar stond ik als klant even met mijn mond vol tanden.

Later op de fiets dacht ik dat dit een goed voorbeeld is van de bij vele organisaties ontstane managementlaagjes cultuur. Aangezien een beeld meer zegt dan 1000 woorden, zocht ik naar een passend beeld. En dat vond ik….............de spekkoek. Aangezien menig organisatie een, naar erkenning hunkerende HRM afdeling heeft, vroeg ik me het volgende af:

Hoe gaat HRM om met een spekkoek?

HRM als prijsvechter

Analoog aan het idee dat we ons arm winkelen, vindt HRM als prijsvechter dat we ons arm managen. Managers drukken immers zwaar op de loonlijst. Ze gebruiken veel tijd van hun personeelsleden voor vaak ondoelmatig overleg en detailgerichte controle. Daarnaast leven managers bij het afvinken van actielijstjes en veronachtzamen de invloed die belangrijke trends op de organisatie zullen hebben.

Dit reactieve in plaats van proactieve handelen, is ook terug te vinden in de wijze waarop zij met talenten omgaan. Naast de irreële verwachting dat talenten zo snel als mogelijk rendabel voor de organisatie moeten zijn, blijken ze geen idee te hebben van de gekapitaliseerde waarde van de niet benutte talenten. HRM als prijsvechter is eigenlijk een schrokop. Het liefst eet hij de spekkoek in één keer op, gewoon hap, weg.

HRM als liefhebber

Deze HRM-ers zijn constant bezig om het recept van de spekkoek te verbeteren. Om vervolgens elk personeelslid een stukje aan te bieden in de hoop dat een ieder een ware smaaksensatie zal beleven. Dit is een onmogelijke opgave. Elke eetbeleving is subjectief dus terwijl de één van de spekkoek smult, zal de ander kokhalzend de kortste weg naar het toilet nemen.

En… er zijn ook collega’s die niet bekend zijn met spekkoek en wat de boer niet kent, dat vreet die niet. HRM als liefhebber is een onvervalste romanticus. Het liefste wijdt hij zijn werkzame leven aan het met anderen delen van de ultieme spekkoek om een moment van verbondenheid te ervaren. Want wat is gezelliger dan samen eten en samen genieten?

Conclusie

Als prijsvechter loopt HRM het risico om zich duurzaam te overeten. Voor elke opgegeten spekkoek, staat er immers weer een nieuwe op tafel. Als liefhebber loopt HRM het risico om duurzaam spekkoeken te blijven bakken. En dat wordt een doel op zich.

Hoe kan het dan beter? Eet een stukje, bewaar de rest voor later. Voor jezelf of deel het uit aan collega’s, waarvan je weet dat je ze er een plezier mee doet. Zij kunnen dan op hun beurt de ambassadeur voor je zijn. Hetgeen binnen de organisatie kan leiden tot vergroting van je groep enthousiaste afnemers.

Een andere optie gaat uit van het idee dat HRM- afdelingen de moderne middenklasse in de organisatie zijn: soms teleurgesteld, soms zoekend naar wegen om omhoog te klimmen, doch bovenal flexibele slimme overlevers. Hun strategie is situationeel en bestaat uit of met je hoofd in de wolken lopen, of met je voeten in de bagger, of prijs vechten of ervoor uitkomen dat je liefhebber bent, of een combinatie van deze opties.

Eet smakelijk of in dit geval Selemat Makan


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Geschreven door
Top Blogger

Joep Vesters is auteur van het boek Talentmanagement in de nieuwe tijd. Hij is gespecialiseerd op talentontwikkeling- en management voor organisaties, onderwijsinstellingen en individuen.


Bespreek dit artikel

INFO: You are posting the message as a 'Guest'