Is onderwijs onaanraakbaar

Onderwijs-49 > Is onderwijs onaanraakbaar | inVerbinding

Wie mijn boek ‘Talentmanagement in de nieuwe tijd’ en/of blogs van mij gelezen heeft, weet dat de ontwikkelingen in het onderwijs mij nauw aan het hart liggen. Zo was ik enthousiast over het initiatief van staatssecretaris Dekker om Platform 2032 op te richten.

Zou het niet goed zijn om vanuit een inventarisatie van betrokkenen uit de onderwijswereld en uit het bedrijfsleven nu al aanbevelingen te doen opdat in 2032 de aansluiting tussen onderwijs en het bedrijfsleven zo optimaal mogelijk is?

Met plezier nam ik ook deel aan een van de landelijke informatiesessies van het platform. Wat me daarbij opviel was dat het voor alle betrokkenen (voornamelijk uit de praktijk van het onderwijs afkomstig) moeilijk was om zich uit de eigen comfortzone los te maken en meer een helikopterview te ontwikkelen. Desalniettemin vind ik het eindrapport van het Platform niet verkeerd, alhoewel het jammer was dat één van mijn stokpaardjes, talentmanagement, er volgens mij wat bekaaid vanaf kwam.

Een paar weken geleden werd dit rapport besproken in Buitenhof. Paul Schnabel, voorzitter van Platform 2032, en Karin den Heijer, wiskundedocente aan het Erasmiaans Gymnasium kruisten de degens. Hun discussie leidde bij mij tot de volgende vraag:

Is onderwijs onaanraakbaar?

Op een health centrum bij mij op de hoek staat de leus ‘it’s all about you’. Deze leus zou je moeiteloos ook van toepassing kunnen verklaren op het onderwijs. Doch, dan beginnen de problemen. Want wie is die ‘you’? De docenten, voor wie Karin den Heijer zich in Buitenhof hard maakte? Of het geheel van betrokkenen, zoals die door Platform 2032 bevraagd zijn? Of…… de leerlingen die, gelet op de onderwijskundige vorming die zij dan doorlopen hebben graag, in 2032 een reële kans op werk willen hebben? Daar wringt de schoen.

Over die vraag ging het in de discussie tussen Den Heijer en Schnabel steeds minder. Het leek wel of beiden de eigen vertegenwoordiging, positionering en hetgeen door hen waargenomen was, aan het verdedigen waren. Een mooi voorbeeld hiervan was dat het op een bepaald moment er even om leek te gaan hoe wetenschappelijk het eindrapport van Platform 2032 was.

Het deed me denken aan ons poldermodel. Dat model werkt volgens mij alleen als betrokkenen durven te polderen zonder het harnas, wat hen tegen ongewenste feedback moet beschermen. En aldus de naakte feiten in hun onderlinge verband onder ogen durven zien. 

Een mogelijk voorbeeld is het belang van persoonlijke vorming tijdens de periode van verplicht onderwijs. In de discussie in Buitenhof ontkwam ook dit onderwerp niet aan de comfortzonebenaderingen van Den Heijer en Schnabel. En dat was echt een gemiste kans. Want als je dit onderwerp zou hebben gekoppeld aan het boek ‘De derde industriële revolutie (2011)’ van Jeremy Rifkin, dan was de kans op een innovatieve discussie aanzienlijk groter geworden. Volgens Rifkin zal de digitale revolutie er voor zorgen dat we binnenkort alles gratis gaan delen en zelf produceren, van informatie tot stroom. Hierdoor blijft er binnen enkele decennia nog amper arbeid over en krijgen we dus allen gigantisch veel vrije tijd. Hoe hiermee om te gaan?

Als persoonlijke vorming in het onderwijs leerlingen kan helpen om zicht te krijgen op wie ze zijn, wat ze kunnen en hoe ze dit zodanig kunnen toepassen opdat zowel zijzelf als hun omgeving daar de vruchten van plukken, dan is dat een doel om na te streven. In 2016 en in al de jaren die ons nog van 2032 scheiden.

Conclusie

Iemand die goed zicht op het onderwijs in Nederland heeft, vertelde me eens dat het onderwijs in ons land slechts eens in de vijftig jaar “fundamenteel” kan veranderen. Dus simpel gezegd: een honderdjarige maakt dat met enig geluk 2 keer mee in het eigen leven. En inmiddels verbaast deze uitspraak mij niet.

In vele discussies over en binnen het onderwijs valt mij op hoe onaanraakbaar het onderwijsspeelveld is. Wellicht ook voor de spelers zelf, doch zeker voor degenen die niet in dat speelveld werkzaam zijn. Om een beetje serieus genomen te worden, dien je toch minstens zoveel jaar kennis en ervaring binnen het onderwijs te hebben opgedaan. Dit is toch wel wat vreemd als je bedenkt dat lokale politici in Amsterdam en Utrecht verregaande veranderingen in de prostitutie in hun respectievelijke steden hebben doorgevoerd. En voor zover mij bekend, hadden deze lokale politici zelf geen imposant trackrecord in de prostitutie.


Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

Geschreven door
Top Blogger

Joep Vesters is auteur van het boek Talentmanagement in de nieuwe tijd. Hij is gespecialiseerd op talentontwikkeling- en management voor organisaties, onderwijsinstellingen en individuen.

Joep Vesters's Profielfoto
Joep Vesters antwoordt op het onderwerp: #389 1 jaar 4 maanden geleden
Beste Rosa,

Dank voor je reactie.
Als gecertificeerd hoogbegaafdenbegeleider denk ik te begijpen waar je dochter tegenaan loopt.
Als antwoord op je vraag waarom er niets gebeurt: angst!
Remedie: bottom up communities.
Als je dit interessant vind,wellicht kunnen we hierover verder mailen of op een andere manier van gedachten wisselen.
H.gr.

Joep
Rosa's Profielfoto
Rosa antwoordt op het onderwerp: #387 1 jaar 4 maanden geleden
Sterke conclusie, Joep! Ik ben helemaal voor. Het onderwijs moet drastisch hervormd worden. En zeker niet alleen door mensen die er nu in werkzaam zijn. Mijn eigen zus, die ik zeer respecteer en beschouw als een heel goede leerkracht is niet in staat zich voor te stellen dat het onderwijs er over 16 jaar 'nou zó anders' uit zal zien. Ik zie aan mijn eigen vijfjarige hoogbegaafde dochter dat het onderwijs absoluut niet voldoet. En dat deed het in mijn tijd eigenlijk ook al niet. De vraag is: zijn er voldoende leerkrachten die begrijpen wat wij begrijpen? En: als wij weten hoe het wel moet, waarom beginnen we dan niet met het ontwikkelen van nieuwe leermethodes?

Bespreek dit artikel

INFO: You are posting the message as a 'Guest'